Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар китоби пешниҳодшуда ба қадри имкон дар бораи тамоми динҳои бостонӣ ва муосир маълумоти лозимӣ оварда шудааст. Сохтори китоб мутобиқи усули таснифи динҳо аз рӯйӣ умумияти фарҳангиву тамаддунӣ тартиб дода шудааст.
"Баёзи ваҳдат" китоби дастҷамъона буда, аз ду қисмат иборат аст. Дар қисмати аввал ҳикматҳо аз китоби қадимаи "Авесто" ва шоҳбайтҳо аз эҷодиёти шоирони классики тоҷику форс дар ситоиши дӯстию бародарӣ, ваҳдату ягонагӣ, сулҳу субот, афву узр, шафқату мурувват, андешаву тадбир оварда шудаанд. Қисмати дуюм гулчини ашъори шоирони муосири тоҷикро дар ситоиши ваҳдат фарогир аст. Китоб ба муносибати 10-умин солгарди Рӯзи ваҳдати миллии Тоҷикистон нашр мешавад.
Гулчине,ки дар арафаи 70-умин солгарди зодрӯзи мубораки эшон пешниҳоди ҳамдиёрон мегардад, аз меҳрномаҳои манзуми мухлисони соҳибҷашни гиромӣ фароҳам омада, ба гунаи туҳфаи идона нисори мақдамашон дошта мешавад.
"Ваҳдатовар"маҷмӯаест аз боби рӯзгор ва пайкори Сардори давлат Э Раҳмон. Ёди рӯзҳои пурталотум, оғози фаъолияти меҳнатии Президенти Тоҷикистон ба сифати роҳбари кишвари тоҷикон ва нақши арзандаи эшон дар боби сулҳоварӣ ва эъмори ваҳдат дар Тоҷикистон. Итминон аст, ки ин маҷмӯа ҳаводорони хешро дармеёбад.
Китоб са панди шоири бузурги асри X форсу тоҷик Абулқосими Фирдаввсиро дар бар мегирад. Пандҳои шоир мазмуни муфиди ахлоқию тарбиявӣ доранд. Китоб ба оммаи васеи хонандагон пешниҳод мешавад.
Мирзо Абдулқодири Бедил дар солҳои 1644-1721 зиндагонӣ кардааст ва дар муддати 77- сола ҳаёти худ замони II подшоҳро аз сар гузарондааст, ки аз инҳо замони ду подшоҳ ба 63 соли айёми зиндагонии ӯ рост омада бошад, замони 9 подшоҳи дигарро дар 14 соли охири умри худ дидааст.
Дар китоби арзишманди Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон “Уфуқҳои Истиқлол” дар бораи бурду бохт ва комёбиву дастовардҳои кишварамон дар чаҳоряк асри Истиқлолияти давлатӣ, марҳалаи эҳё ва барқарорсозии давлати миллии тоҷикон, рушди иқтисодии мамлакат, сиёсати иҷтимоӣ ва натиҷаҳои умедбахши он, Ваҳдати миллӣ ва суботи иҷтимоӣ, манфиатҳои миллӣ ва сиёсати хориҷӣ, мақоми Тоҷикистон дар ҷаҳони муосир ва фардои дурахшони кишвари соҳибистиқлоламон сухан меравад.
Маҳбуба Неъматзода дар навиштани шеъру ҳикоя сабку услуби хоси худро дорост. аз ин ҷост, ки хонанда дар навиштаҳои ӯ симои худро мебинад, ҳамдарсону ҳамсоягонро мешиносад, баду некро мефаҳмад, андеша мекунад, ба хулосе меояд ва аз онҳо ибрате мегирад. Агар шеърҳои ӯ ва, хусусан ҳикояҳои ӯро бихонед , ба ин гуфтаҳо бовар мекунед.
Шоири Халқии Тоҷикистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи устод Рӯдакӣ Ашӯр Сафар дар шеъру сухан, ҷаҳони маънавӣ ва ҳунар бадеияти худро дорад, ки ба каси дигар монанд нест. Зиёда аз панҷоҳ сол ӯ ба мардум аз накӯиву хушӣ, ҳиммату одамгарӣ, меҳру вафо, покиву садоқат сухан гуфтааст. Подоши ин ҳама маҳбубиятест, ки мардум ба сухани ӯ ва шахсияти мардумии нотакрораш доштанду доранд. Китоб мунтахабест ба муносибати 80-умин солгарди шоир, ки аз шеъру ғазалҳои дилнишин фароҳам омадааст.