Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Педагогикаи фарҳанг дар ҳамбастагӣ бо сойири илмҳо матавонад он арзишҳои фарҳангии таълиму тарбиятро ҳаматарафа биомӯзад,раванди рушди маънавии шахсиятро дар пояи омӯхтани меъёрҳои иҷтимоӣ,арзишҳо, таҷрибаи мардумӣ ва фарҳанги он баррасӣ намояд.Танҳо ба эътибор гирифтани ин омилҳо имкон медиҳад,ки раванди рушду нумӯи фарҳанг танзим гардад ва фарҳангшиносӣ ба унвони илми тозатаъсис дар фазои илмиву фарҳангӣ ва педагогии кишварамон густариш ёбад. Китоб барои мутахассисони соҳаи педагогика ва фарҳангшиносӣ пешноҳод мегардад.
Шоири Халқии Тоҷикистон Ғаффор Мирзо бо китобҳои зиёди шеъру достонҳои ҷолибаш байни хонандагон маҳбубият дорад. Вале дар ин китоб, ки баъди сари вай чоп мешавад, ҳикояҳои адиб гирд омадаанд. Ҳикояҳо бо тозагии мавзӯъ, саб- ки нигориш, ҷузъиёту биниши шоиронаи муаллиф басо хотир- мону омӯзонандаанд.
Маснавии Ф. Аттор бешубҳа аз шоҳкориҳои адабиёти тоҷик аст, ки на танҳо чун дигар достонҳои ишқии машҳуру маъ мул ба дарди ташнаи ҳаводорини қиссаҳои дилошӯби тоҷик мехӯрад, балки зимни ба риштаи тасвир овардани воқеаҳову моҷароҳои аҷобатангез афкори шоирро дар боби маънии ҳайёти инсон, қадру манзалат ва вазифаи ӯ дар ин дунёи гузарон ифшо намуда, ба ӯ қаноатпешагиву хештаншиносӣ меомӯзад
Шоири Халқии Тоҷикистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи устод Рӯдакӣ Ашӯр Сафар дар шеъру сухан, ҷаҳони маънавӣ ва ҳунар бадеияти худро дорад, ки ба каси дигар монанд нест. Зиёда аз панҷоҳ сол ӯ ба мардум аз накӯиву хушӣ, ҳиммату одамгарӣ, меҳру вафо, покиву садоқат сухан гуфтааст. Подоши ин ҳама маҳбубиятест, ки мардум ба сухани ӯ ва шахсияти мардумии нотакрораш доштанду доранд. Китоб мунтахабест ба муносибати 80-умин солгарди шоир, ки аз шеъру ғазалҳои дилнишин фароҳам омадааст.
Китоби дарсии мазкур барои омӯзиши фанни забони тоҷикӣ дар факултетҳои физика ва риёзӣ бар асоси матнҳои тахассусӣ мадди назар гирифта шудааст,ки ба такмили донишандӯзии донишҷӯён созгор мебошад.
Ин очерки адабию таърихии донишманд ва адиби бузурги тоҷик устод Садриддин Айнӣ роҷеъ ба ҳаёт ва корномаи як шахсияти бузурги гузаштаи халқамон Темурмалик, ки барзиди аҷнабиён мубориза бурдааст, икоят мекунад. Хонандаи закӣ ва нуқтасанҷ аз мутолиаи ин асар дар бораи таърихи гузантаи мардуми тоҷиква шахсияти муборизи диёри Мовароуннаҳр маълумоти муфассал ва дақиқ мегирад.
Мачмуа саду як газали нобу дилпазир ва шурангези шоири шаoҳир Накибхон Тугралро дар бар мегирад. Бо итминони комил метавон гуфт, ки ин гулчини атрогин машоми хонандагони гиромӣ ва хаводорони каломи сехрофаринро муаттар месозад.
Мегӯянд, барои китоб навиштан бояд дарёбӣ: вақти он расидааст, ки ба навиштан оғоз кунӣ, рӯи қоғаз биорӣ дидаву карда, шунидаву фаҳмида ва аз чӣ дар ҳайрат монда. Бале, ин дуруст аст. Бори аввал дар давраи мак- табхонӣ қалам ба даст гирифтам. Хабаре навиштам ва дар бораи модар шеър гуфтам. Ҳарду дар рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон» чоп шуданд.