Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар ин ҷилд ду китоби нависанда ҷойгир аст: "Ман гунаҳгорам" ва "Тирмор". нахустин дар мавзӯи ахлоқи одамони замонамон, дуйӯмин дар мавзӯи муборизаи синфӣ, заду хурди намояндагони сохти нави социалистӣ ва ҷамъияти кӯҳна навишта шудааст. Умед аст, ин ду асар чун дигар асарҳои нависанда мақбули хонандагон хоҳад шуд.
Дар ҷараёни фаъолияти бонкҳо хатарҳо ба миён меоянд. Идора кардани ин хатарҳо ба роҳ мондани як катор тадбирҳоро талаб менамояд. Дастури мазкур роҳҳои идора кардани хатари ҳамаи шаклҳои ҳуқуқии бонкҳои тичоратӣ ва ташкилотҳои молиявии гайрибонкиро дар худ таҷассум менамояд. Дар ин дастури таълимӣ хамчунин самтҳои асосии фаъолияти бонкӣ ва ташкилотҳои молиявии ғайрибонкӣ дар шароити иқтисоди бозорӣ шарҳ дода ва он бо назардошти таҷрибаи кории бонкҳои инкишофёфтаи мамолики хоричӣ мураттаб гадидааст. Ин дастур ба бахшҳои «Молия ва қарз», «Фаъолияти бонкӣ», «Муҳосиба»-и Донишгоҳҳои мамлакат мавриди истифода қарор додан мумкин аст.
Зода ва парвардаи Ганҷаи Озарбойҷон Низомии Ганавӣ аз бузургтарин устодони каломи бадеъи форсӣ-тоҷикӣ ба шумор рафта, «Хамса»-и дилписанду бегазанди ӯ аз шоҳкорҳои фарҳанги дунё эътироф гардидааст. Шоир бо ин шоҳасар мактаби адабии «Хамса»сароиро дар адабиётамон поя гузоштааст, ки баъд аз он дар пайравии ин асар ва достонҳои алоҳидаи он дар адабиёти Шарқ асарҳои зиёде офарида шудаанд. Дар Тоҷикистон «Хамса» ё достонҳои алоҳидаи он борҳо ба нашр расидааст. Инак, нашри тозаи ин асар дар се ҷилд бо тасҳеҳи нав пешкаши хонанда мегардад.
Фароиз, Беҳрӯз,Саида ва салима ҳар рӯз шеърхонӣ, байтбарак ва калимаёбӣ мекарданд. Боре дар атрофи як калимаи барояшон аз ҳама азиз баҳс карда ,ба як хулоса омада натавонистанд.
Васоити таълимии мазкур 80 мавзӯи муҳими фанни менечментро дар бар гирифта, барои гузаронидани дарсҳои амалӣ ва кори мустақилонаи донишҷӯёни бахшҳои иқтисод ва идораи макотиби таҳсилоти олӣ пешниҳод шудааст.
Қисмати аввали китоби "Таърихи давлат ва ҳуқуқи Тоҷикистон" масъалаҳои пайдоиши давлат ва ҳуқуқро дар сарзамини таърихии тоҷикон, шаклгирии механизми давлатӣ, сарчашмаҳои ҳуқуқӣ, хусусиятҳои тамаддунҳои ҳуқуқӣ ва махсусияти идоракунии давлатиро аз ибтидои ҳазораи се ва дуи қабл аз милод то ибтидои асри XIX дар бар мегирад. Китоб барои устодон ва донишҷӯёни факултаҳои ҳуқуқшиносӣ ва ҳаводорони таърихи ҳуқуқ ва давлати тоҷикон пешбини шудааст.
Дар китоб муҳимтарин омилҳои сиёсати дохилӣ ва хориҷии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонов дар солҳои 2000-2003, ҷараёни ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии мамлакат, таҳкими рукиҳои давлатдорӣ ва такмили низоми идоракунӣ инъикос гардидаанд.
Сайидо Насафӣ бузургтарин шоири асри XVII ва ибтидои асри ХVIII -и тоҷик аст. Соли таваллудаш маълум нест. Ачдоди ӯ аз Насаф (Қаршӣ) буда, вале худаш дар Бухоро дар оилаи ҳунарманди камбизоат ба дунё омадааст. Зиндагии Сайидо Насафӣ дар аиёми ҷавонӣ ниҳоят душвор ва пурмашаққат гузаштааст. Вай дар Бухоро ба таҳсил шурӯъ карда, дар яке аз ҳуҷраҳои мадрасаи Лаби Ҳавзи Нодир Девонбегӣ маскан гирифта, то охири умр дар он ҷо зиндагӣ кард. Ҳангоми таҳсил ба омӯзиши илмҳои фалсафа, ахлоқ, мусиқӣ, бадеъ машғул шудааст. Зиндагии Сайидо Насафӣ ҳангоми таҳсил дар мадраса ва солҳои аввали хатми он нисбатан осудаҳолона мегузашт, зеро он вақт дӯстони ҳунармандаш ба ӯ ёрии моддӣ мерасонданд. Маҳорати адабии ӯ дар ҳамин давра такмил ёфта, беҳтарин осори дилпазиру пурмазмунаш дар ҳамин айём офарида шудаанд. Ашъораш дар байни мардум паҳн гардида, ҳамчун шоири тавоно ном баровард. Сайидо Насафӣ шоири касбӣ гардид, вале ин боиси аз байн рафтани некуаҳволии ӯ шуд. Сайидо Насафӣ ба сабаби бенавоӣ ва мӯҳтоҷӣ мехост, ки бо кумаки соҳибдавлате ба «ному нон» соҳиб шавад. Ва ӯ бо баъзе амалдорони давлати робита пайдо карда, дар суҳбату маҷлисҳои онҳо иштирок мекунад. Сайидо Насафӣ бо ҳокими Самарқанд Раҳимбой робита дошта, аз ӯ кумаки моддӣ дидааст. Чунон ки аз тазкираи Малеҳо маълум мешавад, Сайидо Насафӣ бо даъвати Раҳимбой ду бор ба Самарқанд рафта, зимнан, бо шоирону фозилони он ҷо ҳамсуҳбат гаштааст. Вале мансабдорони мазкур он соҳибдавлатони суханшиносу ҳунарпарвар набуданд, ки шоир меҷӯст. Аз ин ҷост, ки Сайидо Насафӣ қарор медиҳад, аз арбобони давлат «дасти матлаб» -и худро кӯтаҳ кунад ва аз дари онҳо пояшро канад.
Ин китоби дарси аз ибтидои асри VIX- ба сари ҳокимият омадани сулолаи Тоҳириён (821-873), то миёнаи асри XIV-соҳиби тахт шудани хонадони Темуриҳо (1370-1507). Шумо ҳангоми мутолиаи китоби дарсӣ бо меҳнат ва тарзи зиндагии аҷдоди дар ин асрҳо ҳайёт ба сар бурда шинос мешавем.Мефаҳмем чӣ тавр халқи меҳнаткаши тоҷик ба муқобили аҷнабиён мубориза бурда, барои озодӣ шӯришҳо бардоштааст.