Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар ин маҷмӯа достонҳои машҳури Шоири халқии Тоҷикистон , Қаҳрамони Тоҷикистон устод мирзо Турсунзода "Писари Ватан", "Ҳасани аробакаш" ва силсилаи шеърҳои "Ошёни баланд" гирд оварда шуданд. Хонанда аз мутолиаи ин китоб дарси хештаншиносӣ, ифтихори миллӣ, Ватану ватандорӣ, озодию озодагӣ, сулҳу сафо, зебоию сарбаландӣ меомӯзад. Маҷмӯа бо тавсияи Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон барои хониши беруназсинфии хонандагони муассисаҳои таҳсилоти миёнаи умумии кишварамон нашр мешавад.
Ташкили дурусти муомилоти пулӣ, муносибатҳои қарзию бонкдорӣ яке аз шартҳои асосии пешрафти иқтисодиёти бозорӣ буда, донистани масъалаҳои марбут ба пулу қарз, тартиби таш- кили гардиши самараноки онҳо, шаклҳои муфиди ҳисоббаро- баркунӣ ва масъалаҳои дигари ба онҳо вобаста гарави самара- нокии фаъолияти бонки марказӣ, бонкҳои тиҷоратию сохторҳои дигари иқтисодӣ мебошад. Пешбурди сиёсати дурусти пулию қарзӣ дар қаламрави кишвар вазифаи муҳими ҳукумату бонки марказӣ бошад ҳам, татбиқи бобарори он аз кордонию малакаи хуби мутахассисони соҳа вобаста аст. Аз ин рӯ, дар китоби дарсии пешниҳодшуда масъалаҳои назариявию амалии ташкили муомилоти пулӣ, қарзу бонкдорӣ, тарзҳои ҳисоббаробаркунӣ дар ҷумҳурии мо ва кишварҳои дигар шарҳ дода шудааст. Муаллиф бештар ба тар- тиби ҳозиразамону пешрафтаи бонкдории ҷаҳонӣ, хусусан ав- рупоӣ, ки асоси ташкили бонкдорӣ дар кишвари мо мебошад, такя кардааст. Китоби дарсии мазкур аз ҷониби Шурои илмию методии Донишгоҳи давлатии тиҷоратии Тоҷикистон ҳамчун дастури таълимӣ барои донишҷӯёни мактабҳои олӣ, муаллимону аспи- рантон ва мутахассисони соҳаҳои гуногуни иқтисодӣ тавсия шудааст..
Дар ин маҷмӯа мақолаҳо ва аксҳое фароҳам омадаанд, ки аз рӯзгори ибратомӯзи бонуи Бӯриннисо Бердиева ҳикоят мекунанд. Ӯ солҳои 1963-83 дар овони султаи камунистон сардабирии рӯзномаи «Маориф ва маданият»-ро бар дӯш дошт ва онро ба минбари меҳанандешон, миллатбоварон ва озодиҷӯён табдил дода, зангӯлаи худогоҳиву бедории миллиро ба садо дароварда буд. Барҳақ, маҳз ӯ унвони ифтихории бузургбонуи матбуоти тоҷикии садаи бистумро зебанда аст.
Достони тозаи Шоири халқии Тоҷикистон Ҳадиса аз рӯзу рӯзгор ва эҷоди пурбори шоири шаҳири тоҷик Шоҳин ҳикояти талху чеҳракушо мекунад. Шоира рӯгори эҷодии пуршарафи гаронбаҳои Шоҳинро хеле таъсирбахш таҷассум намудааст.
Хонандаи гиромӣ, китобе, ки дар даст дорӣ натиҷаи заҳматҳои чандинсолаи собиқадори соҳаи маориф, яке аз шахсони баруманду шинохтаи шаҳру навоҳии Кӯлоб Абдураҳим Мирзоев буда, дар он аз рӯи ёддоштҳо, нақлу ҳикояҳои калонсолон ва бо истифодаи маводҳои зиёд аз мушкилиҳои даврони кӯдакӣ, наврасӣ, таҳсилу фаъолияти меҳнатӣ ва гузаштагонаш ба фарзандону наздикон бо далелҳои зиёд қисса кардааст. Мутолиаи китоб инчунин Шуморо ба ҳаёти гузаштаю имрӯзаи Ватанӣ азизамон, мушкилиҳои аз сар гузаронидаи ҳазорҳо нафар кӯдакони давраи Ҷанги Бузурги Ватанӣ ва баъди ҷангӣ ошно менамояд
"Ҳайкали тиллоӣ дорам дар дилам чун кӯҳсор"рисолаи як тан аз олимони ховаршиноси Тоҷикистон Сайфиддин Акрамзодаи Тӯдаӣ буда, дар он мушоҳидаҳои воқеаҳои дар Тоҷикистон рухдода, мувофиқи дарку фаҳмиш ва тахминҳояш, ки аз ҷаҳонбинии ӯ бармеояд, тасвир ёфтааст
Таҳия ва дастрас намудани маводи рӯзномаю маҷаллаҳо, ки дар атрофи масъалаҳои гуногуни сохтмони забон, аз ҷумла табдили алифбо, муайян кардани самтҳои асосии ташаккул ва рушди истилоҳот, такмил ва таҳрири қоидаҳои асосии имло дар робита ба тағйир ва вежагиҳои вазъи амалкарди забони адабӣ, муойина ва баррасии сифати забони матбуоти давр дар заминаи меъёрҳои ҷорӣ ва собити забон, баҳс мекунанд, кори хайре хоҳад шуд барои сарҷамъ намудани маводи забоншиносии тоҷик. Дар ин маҷмӯа мараттибону таҳиягарон кӯшиш намудаанд, ки маводи баҳси атрофи масоили ҳусни калом (ҳусни сухан, маданияти нутқ ё ба чоп расонанд, то ки алоқамандон аз он баҳра бардоранд. Ҷилди 3-юми ин силсила аз ду китоб иборат буда, аз рӯи дарбаргирии солҳои (1950-1970) гуруҳбандӣ шуда, баҳсҳои ҷилибро дар масоили зикршуда дарбар мегиранд.
Кудакони азиз! Мероси фарҳангӣ шомили ҳамаи он чизҳои боарзише мешавад, ки гузаштагони як миллат онҳоро сохта ва ё таҳияи карданд. Ин осор насл ба насле гузашта ба мо расидааст. Пас дар ҳифзо он барои ояндагон кӯшо бошем