Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Маводҳои "Фарҳанг-ҳастии миллат аст" бозгӯйӣ саҳми арзандаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар рушди яке аз бахшҳои муҳимми соҳаи иҷтимоии кишвар - фарҳанг мебошад.
Гулчине,ки дар арафаи 70-умин солгарди зодрӯзи мубораки эшон пешниҳоди ҳамдиёрон мегардад, аз меҳрномаҳои манзуми мухлисони соҳибҷашни гиромӣ фароҳам омада, ба гунаи туҳфаи идона нисори мақдамашон дошта мешавад.
«Субҳи ҷавонии мо» — қиссаи тарҷумаи ҳолӣ буда, соли 1954 ба табъ расидааст. Сотим Улуғзода анъанаи ёддоштнависии адабиёти тоҷик, аз ҷумла “Ёддоштҳо” -и С. Айнӣ-ро, идома додааст. Қисса аз 57 боб иборат аст ва дар он воқеъаҳое тасвир гардидаанд, ки солҳои 1916—1926 дар деҳоти атрофи шаҳри Тӯси вилояти Намангон ва шаҳри Тошканд ба вуқӯъ омадаанд.
Гулчеҳра Баккоева ҳунарпешаест,ки аз рузи таъсиси нахустин театри касбии тоҷик то охир дар он содиқона хизмат кардааст.Ӯ яке аз поягузори дастаи ҳунарии ин театр, офарандаи як силсила саҳнаи хотирнишин хусусан модарон дар театр ва намояндаи барҷастаи реализм дар ин соҳа мебошад. Рисола ба садсолаги зодрузи ҳунарпешаи тоҷик бахшида шудааст.
Китоби мазкур саҳифае чанд аз рӯзгори таърихии мардуми тоҷикро дар солҳои мухталиф фароҳам овардааст, ки умедворем, мақбули табъи соҳибназарон мегардад.
Дар ин китоб ашъори дар тӯли солҳои 1946-1992 сурудаи шоири зиндаёд Ғафур Мулло бори аввал дар шакли нисба- тан комилу алоҳида интишор мешавад. Китоб барои доираи васеи хонандагон, пажӯҳишгарони адабиёти муосири тоҷик ва ҳаводорону ихлосмандони ашъори Ғафур Мулло таҳия шудааст.
Ба муносибати ҷашни 150-умин солагии таваллуди Аҳмади Дониш Академияи фанҳои РСС Тоҷикистон нашри чандин маҷмӯаҳои илмию адабӣ ва фалсафии Аҳмади Донишро ба нақша гирифтааст. Яке аз ин маҷмӯаҳо ҳамин китобест, ки ҳоло ба хонандагон пешкаш мешавад. Дар ин китоб бештар асарҳои бадеии Аҳмади Дониш гирд омадааст, ки дар онҳо ӯ ҳамчун устоди каломи бадеӣ ва нигорандаи ҳақиқатбини ҳайёт ба назар мерасад.
«ТӮТИНОМА» унвони як силсила маҷмӯаҳои мансуру манзуми адабиёти форс-тоҷик аст, ки ҳикоятҳояш аз забони тӯтӣ нақл шудаанд. Маъхази он «Шукасаптати» («Ҳафтод ҳикояти тӯтӣ») ном маҷмӯаи ҳикояҳои ба забони санскрит таълифёфта мебошад. Нахустин асари дар пайравии «Тутинома»-и ҳиндӣ навишташуда «Ҷавоҳир-ул-асмор»-и Имод ибни Муҳаммади Наарӣ (асри 14) мебошад. Як силсила ҳикоятҳои он аз дигар китобҳои ҳиндӣ гирифта шудаанд. Онро Зиёуддини Нахшабӣ дар алоқамандӣ бо маъхазҳои ҳиндияш аз нав таҳрир намуд. Ӯ ҳикоятҳоро ба тартиби муайян даровард, онҳоро кӯтоҳ намуд ва суханпардозиҳои тӯлонию такрорҳои беҳуда ва шумораи ояту ҳадисҳо ва таъбирҳои арабии онро кам кард. Ӯ ба ҷои ашъори шоирони дигар шеърҳои худро ҷойгир намуда, ҳикоятҳои қабеҳашро дигар кардааст.