Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Васоити таълимии мазкур бо таҳриру иловаҳои тоза чандин номгӯи ҳуҷҷатҳои расмиро ҳамчун намуна оварда, таснифи онҳоро аз рӯи аломатҳои монандӣ ва фарқият нишон дода шудааст. Ҳамчунин вобаста ба мазмун ва намудҳои ҳуҷҷатҳо машқҳо оварда шудааст, ки ин барои мустақилона иншо намудани ҳуҷҷат ба хонандаи соҳибзавқу бедордил кӯмак хоҳад намуд.
Шоири Халқии Тоҷикистон Ғаффор Мирзо бо китобҳои зиёди шеъру достонҳои ҷолибаш байни хонандагон маҳбубият дорад. Вале дар ин китоб, ки баъди сари вай чоп мешавад, ҳикояҳои адиб гирд омадаанд. Ҳикояҳо бо тозагии мавзӯъ, саб- ки нигориш, ҷузъиёту биниши шоиронаи муаллиф басо хотир- мону омӯзонандаанд.
Мураттиби «Бурҳони қотеъ» Муҳаммадҳусайни Бурҳон аз луғатшиносони бузурги адабиёти тоҷику форс буда, ин асари пурарзишу гиронбаҳояшро дар асри XVII дар заминаи таҷрибаи уламои пешин иншо намудааст, ки он барои тозагӣ ва инкишофи забони адабӣ мусоидат кардааст. Ҷилди севвуми фарҳан- ги мазкур мутобиқи тартиби алифбои ниёгон ҳарфҳои гоф то ё ва татиммаро фаро гирифтааст. Дар фарҳанг беш аз 20 ҳазор моддаи луғавӣ шаҳру эзоҳ ёф- таанд.
Чанд силсила шеърҳо ва манзумаҳои ин маҷмӯа ба ҳайёти ҷанговарон бахшида шудааст. Шоир бо ҳаяҷони зиёде дар бораи онҳое менависанд, ки шабҳо нахуфта сарқади Ватани моро, хоби ороми моро посбонӣ мекунанд.
Дар ин маҷмӯа мақолаҳои публитсистии дар солҳои охир эҷоднамудаи муаллиф ҷамъ омадаанд, ки ба кору фаъолияти таърихиву ибратбахши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бахшида шудаанд.
Ахлоқи неку, меҳрубонӣ ба ҳамватанон, устуворӣ, фазилат, бурдборӣ дар рафъи мушкилот , ки аз вижагиҳои ахлоқии Пешвои миллат ҳастанд, метавонанд барои такомули фард -ҳамчун шаҳрванд ва ҳамчун инсони дорои ахлоқу маънавиёти баланд- нақши бузург ифо намоянд.
Абдусалом Пирмуҳаммадзода Деҳотӣ аз адибони маъруфу маҳбуби мардуми мост. Ӯ 14 марти соли 1911 дар маҳаллаи Боғи майдони шаҳри бостонии Самарқанд дар оилаи ҳунарманд зода шудааст. Дар шаҳри Самарқанд хонда, дар шаҳри Душанбе кору эҷод кардааст. Асарҳои зиёди манзуму мансур ва драмавӣ навиштааст, ки писанди хонандагону суханшиносон гардидаанд.
Бо Қарори Шурой олимони Донишгоҳои технологии Тоҷикистон ҳамчун. китоби озмоишии мазмуни инноватсионй-таҳлилй дошта, барои таълими фанҳои «Рақобатшииосй» ва «Педагогикаи таҳсилоти олй» ба чоп пешниҳод шудааст (К,арори Шурой олимони Донишгоҳи технологии Тоҷикистон аз 28.10.2014, суратҷаласаи №4)
Маҳз хиради азалӣ ва фарҳанги сулҳ- офари миллати шарафманди тоҷик буд, ки баъди ҳазор сол мо имкон пайдо наму- дем, то ба ҷомеаи башарӣ бо асолату ҳувияти миллии худ ворид гардем ва дар он мақоми шоиставу сазовори худро со- ҳиб шуда, манфиатҳои миллиамонро ҳимоя намоем. Мо бояд ин имконияти дар ҳақиқат таърихиро бисёр масъулона ва басо оқилона истифода намуда, истиқ- лоли Ватан, ягонагӣ ва ваҳдати миллиро таҳкими ҳамаҷониба бахшем.