Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Бедор намудани завқи кӯдак ба ёдгирӣ ва иҷро ба воситаи машқҳои шавқовари омӯзишӣ. Кӯмак ба кӯдак дар фаҳми возеъ ва бидуни хастагӣ бо машқҳои савтии судбахт. Парвариши қобилияти кӯдак барои хондан ва навиштан. Имкон фароҳам овардан ба кӯдак барои ҳаловат бурдан аз ёдгирӣ бо ёрии машқҳои сода.
"Девони дил"-и Шоири халқи Тоҷикистон,барандаи ҷоизаи байналхалқии"Нилуфар" Лоиқ Шералӣ асосан ишқияҳои солҳои гунонгунофаридаи муаллифро фаро гирифтаааст. Як қисми шеърҳо аз бойгонии шоир ҷамъ оварда шудаанд, ки бори нахуст пешкаши хонандагон мегарданд. Китоб ба муносибати 65-солагии устоди зиндаёд таҳия шудааст.
«Офтоб дар соя», намунаест аз ғазалиёти барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи устод Рӯдакӣ, Шоири Халқии Тоҷикистон Гулрухсор. Аз маҷмӯаи «Паймонаи ғазал», (Москва, 2000) ва «Сад ғазал» (Хуҷанд, 2007) низ истифода шудааст.
Умари Хайём. Оё зарурате ҳаст, ки ин номро ба доираи васеи хонандагон бишиносем? Даҳ қарн аст, ки он рамзи абадияти соҳиби худ аст ва бо як тазаккур миёни мардум -аз сардтарин муносибат то гармтарин истиқбол эҳсосоти мухталифе бармеангезад.
Дар китоби мазкур паҳлӯҳои гуногуни идораи давлатӣ аз нуқтаи назари диди васеи он, мавриди таҳлил қарор гирифтааст. Ҳар як мавзӯи дар китоб дарҷшуда қисми таркибии идораи давлатӣ маҳсуб ёфта, хонандаи он дар мавзӯъҳои инъикосгардида метавонад бо ҷанбаҳои муҳими идораи давлатӣ ҳамчун назария ошнои пайдо кунад.
Ин китобро метавон таърихи мухтасари 15 соли даврони истиқлолияти давлатии Тоҷикистони навин номид, зеро ки дар он оид ба ҳамаи паҳлӯҳои ҳаёти ҷомеа, ҷаҳду талошҳои беназири Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонов, кӯшишҳои нерӯҳои солими ҷомеа ва кулли мардуми шарафманди Тоҷикистон дар роҳи расидан ба сулҳу салоҳ, ваҳдати миллӣ, устуворгардонии пояҳои давлатдории миллии тоҷикон ва ба ҳайси узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ муаррифӣ кардани Ватани азизи мо маълумоти мухтасар, вале дақиқу мустанад пайдо кардан мумкин аст.
Ин асар дар соҳаи ба вуҷуд овардани таърихи халқи тоҷик таҷриба ва кӯшиши аввалин аст. Аз баски ин китоб таҷрибаи аввалин аст,на бояд аз камбудиҳо холӣ бошад. Бинобар ин умедворем,ки хонандагон ва таърихшиносони мӯҳтарам бо маслиҳат ва мулоҳизаҳои худ барои дар оянда беҳтар шудани ин асар ва ба вуҷуд овардани таърихи мукаммали халқи тоҷик кӯмак хоҳанд расонд.
Асари Садриддин Айнӣ бо номи «Одина» ин китобест, ки дар бораи як писарбачае, ки як ҳаёт ғуломи бой буд ва дар бораи ҳаётӣ ӯ сухан рафтааст. Ин повест соли 1924 ба таъб расидааст ва ҳамчун романи тарбиявию таърихи аз ҳодисаи ҳақиқи сухан меронад.
Аз замони нашри аввали «Куллиёт»-и устоди зиндаёд Лоиқи Шералӣ (Хуҷанд, 2001) ҳашт сол сипарӣ шуд. Дар ин миён нашри дуюми он дар Теҳрон (1383) ба алифбои форсӣ анҷом ёфт. Ҳоло наш- ри сеюм низ дар дасти хонандагон ва алоқамандон қарор дорад. Дар нашри феълӣ шеърҳо дар таҳрири ниҳоии муаллиф оварда шуда, ба онҳо миқдори зиёди шеърҳои чопнашудаи шоир аз бойгониаш илова гардиданд.