Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
"Наводиру-л-вақоеъ" аз беҳин офаридаҳои нависандаҳои тавоно ва мутафаккири бузарги тоҷик Аҳмад Маҳдуми Дониш (1827-1897) ва насри пурғановати фалсафӣ-бадеии халқамон буда, ҳамагонро бо таърихи пуршебу фарози миллатамон ошно ва ба ҷодаи созандагиву бунёдкорӣ ҳидоят мекунад. Матни илмии интиқодии ҳозир,ки дар заминаи се нусхаи нодир ва қиёсашон бо дигар нусхаҳои пештар интишоргардидаи рисола омода гардидааст, ба муносибати 190-умин солгарди зодрӯзи муаллиф интишор ёфта, метавонад барои тамоми донишмандони ватаниву хориҷӣ ва алоқамандони сершумори марди бузурги таърих манфиатовар бошад.
Воқеан, агар фаъолияти методии китобхонаҳоро ҳамчун фишанги тавоно барои такомули фаъолияти китобдорӣ, баланд бардоштани сатҳу сифати хизматрасонии китобдорӣ – иттилоотӣ ба истифодабарандагон арзёбӣ намоем, пас дар шароити воридоти технологияи муосири иттилоотӣ ва ҷаҳоншавии фазои иттилоотӣ на танҳо зарурати беш аз пеши фаъолияти методии китобхонаҳо, балки ниёз ба баланд бардоштани сатҳу сифат, инчунин, гуногунҷабҳагии чунин фаъолият баръало эҳсос мегардад. Дастури таълимӣ барои донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии касбй, ки аз руйи ихтисоси 1-230111-03 - «Китобхонашиносӣ ва китобшиносӣ» (Таъминоти иттилоотӣ), дараҷаи магистр аз руи ихтисоси 1-230111-03 - «Китобхонашиносӣ ва китобшиносӣ» (Таъминоти иттилоотӣ), касби «Китобдор-китобшинос, мутахассис оид ба иттилоот» ва дараҷаи доктори фалсафа (PhD) доктор аз рӯи ихтисоси «Кори китобдорӣ» ба таҳсил фаро гирифта шудаанд, тавсия шудааст.
Тавассути ин китоб тозатарин тарҷума аз осори Чингиз Айматов - Чингизи суханваре, ки ба қавли устод Турсунзода бар рағми Чингзи бедодгар дунёро бо сухан гирифтааст, пешкаши адабиётдӯстони тоҷик мешавад.
Нашри дувуми рисолаи муфассали бунёдӣ, ки ба қалами яке аз Ҷомишиносони маъруфи олам – Арбоби шоистаи илми Тоҷикистон, доктори илми филология, профессор Аълохон Афсаҳзод (1935-1999) тааллуқ дорад, аз ҷараёни зиндагӣ, муҳтавои осор, муҳити сиёсиву иҷтимоӣ, афкору ақоид ва мақоми илмию адабии олим, шоир, нависанда ва мутафаккири номӣ Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ дар таърихи тамаддуни мардуми Ховарзамин, бавижа таърихи адабиёти классикии форсии тоҷикӣ, баҳс мекунад ва ба муносибати 600-умин солгарди зодрӯзи мутафаккир, ки бо қарори ЮНЕСКО дар саросари олам таҷлил мегардад, ихтисос ёфтааст
Қисмати аввали китоби "Таърихи давлат ва ҳуқуқи Тоҷикистон" масъалаҳои пайдоиши давлат ва ҳуқуқро дар сарзамини таърихии тоҷикон, шаклгирии механизми давлатӣ, сарчашмаҳои ҳуқуқӣ, хусусиятҳои тамаддунҳои ҳуқуқӣ ва махсусияти идоракунии давлатиро аз ибтидои ҳазораи се ва дуи қабл аз милод то ибтидои асри XIX дар бар мегирад. Китоб барои устодон ва донишҷӯёни факултаҳои ҳуқуқшиносӣ ва ҳаводорони таърихи ҳуқуқ ва давлати тоҷикон пешбини шудааст.
Ташкили мемеҷменти захираҳои башарӣ қисмати масъулиятноку судовари фаъолияти менеҷменти корхонаю муассисаҳо ва мудирияти роҳбарони алоҳида буда, метавонад ҳазорсолҳо ба одамият хизмат расонад.Китоби дарсӣ барои донишчуёни муассисаҳои таълимии таҳсилоти олии касбии риштаи менеҷмент ва иқтисод, омузгорону муҳақиқон ва роҳбарони зинаҳои гуногуни идоравӣ, инчунин, шахсони хоҳиши зиндагии хуб дошта, тавсия мешавад.
«Шоҳнома»-и Ҳаким Абулқосим Фирдавсӣ аз шумори он осори гаронбаҳои фарҳангист, ки чун китоби халқ дар канори ишку ихлос ва оѓӯши завқу андешаи мардумон аз осеби забонаҳои дуду оташи ҳаводиси рӯзгорон ва дандонаҳои арраи бедоди замонҳо то имрӯз маҳфуз мондааст. Шоҳнома»-и безавол асрҳост, ки миёни мадумон шӯҳрат ва маҳбубияти хосе дошта, ҳамвора мавриди таваҷҷӯҳи на танҳо бошандагони Ховарзамин, балки халқҳои тараққихоҳи дигар мамолики ҷаҳон аст. «Шоњнома» дар ҳама кишварҳо дӯстон ва ошиқони зиёде дошта, достонҳои ҷудогонаи он тавассути донишмандон ба забони халқҳои гуногуни ҷаҳон тарҷума ва дастраси хонандагони ҳар диёр гардидааст. Ба хонандаи азиз чопи севуми “Шоҳнома”-и безаволи Ҳаким Фирдавсӣ, ки бо кӯшиши таҳиягарони матни он омода гаштааст, пешкаш мегардад. Муҳаққиқон дар ин нашр аз нусхаҳои дигари “Шоҳнома” истифода кардаанд, ки ин арзиши корашонро бештар мекунад.
Дар қисми сеюми романи «Саройи санг» муаллиф саргузашту сарнавишти қаҳрамонони асарро давом дода, хонандаро бо вазъи риққатбори тоҷикони Шуғнонзамин ва авзои сиёсии солҳои 70-уми асри XIX ошно месозад. Дар ин айём Афғонистон барои ба даст овардани Шуғнону Вахон даст ба омодагии ҳарбӣ мезанад. Таҳти роҳбарии тоҷики зарафшонӣ Муҳаммад Яъқуббеки Бадавлат мусалмонони Хитойи ғарбӣ давлате ба номи Йеттишаҳр ташкил мекунанд. Яъқуббек барои ҳимояи он англисҳоро ба хоки ин давлати навбунёд роҳ медиҳад. Қавму қабилаҳои қирғизони назди Помир низ барои муттаҳид гаштан тадбирҳоеро роҳандозӣ менамоянд. Мир Манзаршоҳ барои мустаҳкам намудани сарҳади шарқии Шуғнонзамин дастаҳои ғоратгари қирғизро шикаст медиҳад. Шоҳи Бадахшон Маҳмудшоҳ ба Шуғнон лашкар ка-шида, ба муқобилати ғайричашмдошти артиши он дучор мегардад. Юсуфалихон бо маслиҳати аҳли фазл бо Маҳмудшоҳ сулҳ мебандад, вале бо додани 70 навраси хуфӣ ба бардагӣ обрӯйи худро дар назди раият барбод медиҳад.
Ниште, бар хилофи системпардозон, сохтори фикрии мантиқӣ ва комиле бино наниҳод. Тарҳҳои ӯ барои осори системотик ё шеваҳо ва роҳҳои созмондиҳии афкораш ба қасдӣ арзаи онҳост, ки ин шева ҳамвора боби имконоти дигарро мекушояд, ё сохтаҳое аст, ки мақосиди хосе онҳоро лозим меоваранд. Мақосиде, ки ҳар кадом бар ҳасби биниши пажӯҳишии хос ё таъсири қасдшудаи фалсафаварзиаш тарсим шудаанд.