Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Гулдӯзӣ-аз тоҷикӣ ба маънои "гул дӯхтан"-санъати сӯзангарии бадеии суннатии тоҷик,ки дорои услуби хоса, фазои тасвирии мушаххас, моҳияти ҷомеавӣ ва суннатҳои қавии бисёрасра мебошад.
Шумо, хонандагон , вақте ки повестьро хонда мебароед, медонед , ки ганҷи партизанҳо дар натиҷаи чӣ хел кофтуковҳо ёфта шудааст ва дар ин кофтуковҳо духтари гудков Алла ва дӯстони вай чӣ тарз ёрӣ додаанд.
Китоб ба донишчУён, аспирантони макотиби олӣ, сомеони мактаби бизнес ва кормандони илмие, ки проб лемахои бизнеси байналхалқй ва иктисодиёти байнал халқии муосирро омухтанианд, таъйнн гардидааст. Дар китоб кушиши баррасии баъзе масъалаҳои на зария, амалия ва одоби бизнеси байналхалқй, хамчун шарти зарурии муайянкунандаи амоли самараноки биз неси миллй, рочеъ ба воридшавй ба бозорхои хоричй ба харч дода шудааст.
Шоираи шинохта Норинисо 80 шеъри худро ба муносибати ҷашни 80-солагии пойтахти кишвар гулчин намуда ба ҳаводорони адаб пешкаш кардааст. Умед аст, ки меҳрномаи шоира ба ошёни дили ханандагон маскан бигирад.
(Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Э. Ш. Раҳмоновба намояндагони Мачлиси Олии Чумхурии Тоҷикистон. 27 апрели соли 2000
Дар ин китоб 27 ҳикояи адиби забурдасти Фаронса Ги де Мопассан гирд оварда шудааст. Дар ҳикояҳо ватандӯстии мардуми Фаронса ва нисбат ба аҷнабиёни истилогар хашму адовату беандоза доштани онҳо ифода ёфтанд, ки ба хонанда таъсири амиқ мегузоранд.
Адабиёти оид ба хаёт ва эҷодиёти Хусрави Дехлавӣ навишташударо дар навбати аввал мумкин аст ба ду кисм ҷудо кард: а) Маълумоте, ки дар феҳристҳои китобхонаҳои ҷаҳон ба муносибати тасвири дастнависи ин ё он асари Хусрав оид ба ҳаёти худи шоир дода шудааст. б) Тадқиқоте, ки бевосита оид ба Хусрави Дехлавӣ бурда шудааст ва ё худ тадқиқотчиён дар вакти навиштани асархои умумӣ доир ба адабиёти форсу тоҷик дар хусуси Хусрав низ таваққуф кардаанд.
Дӯсти ҷавон! Баҳром Фирӯз дар нахустин китоби ҳикоятҳои худ ба ту аз экзотикаи коинот, асрори сайёраҳо нақл намекунад. Дар ин ҳикояҳо аз кору бори ҳаррӯзаи ту барин наврасону ҷавонон, орзую ҳавас, некию бадии кирдори онон сухан меравад. Адиб туро ба сайри кӯҳсор мебарад, аз дашти Ёвон то заминҳои навободи Мирзочӯл — кишвари худро, одамони сарбаланд ва меҳнатдӯсти онро ба ту ошно мекунад.
Ин китоби дарси аз ибтидои асри VIX- ба сари ҳокимият омадани сулолаи Тоҳириён (821-873), то миёнаи асри XIV-соҳиби тахт шудани хонадони Темуриҳо (1370-1507). Шумо ҳангоми мутолиаи китоби дарсӣ бо меҳнат ва тарзи зиндагии аҷдоди дар ин асрҳо ҳайёт ба сар бурда шинос мешавем.Мефаҳмем чӣ тавр халқи меҳнаткаши тоҷик ба муқобили аҷнабиён мубориза бурда, барои озодӣ шӯришҳо бардоштааст.