Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Дар китоби мазкур ҳамаи тадбирҳоеро, ки барои инкошофи забони тоҷикӣ ҳамчун забони давлатӣ амалӣ карда мешаванд, ба инобат гирифта, пеш аз ҳама ба низоми мактабҳои олӣ такя шудааст. Китоб барои донишҷӯёни факултаҳои иқтисодию ғайрииқтисодӣ, соҳаи иқтисодиёту молия, соҳибкорону тоҷирон, иҷоракорон ва роҳбарони хоҷагиҳои деҳқонию фермерӣ таҳия шудааст.
Шеърҳои Алидоди Чароғабдол ойинаи дили софи ўст, ки ишқи поки Ватан дар ў партав афканда.
Дар таърихи тўлонӣ ва пурѓановати тамаддуни халќи тоҷик, бахусус давраи исломии он, шахсиятҳо ва нобиѓаҳои зиёде ба зуҳур омадаанд, ки дар ташаккулу такомули фарҳанг, ҳувият ва асолати миллӣ нақши беназире боқӣ гузоштаанд. Аз баракати заҳмат ва корномаи пурвусъату башардўстонаи онҳо сиришти фитрӣ ва ҳувияти таърихию фарҳангии миллат ҳифз шуд ва барои инкишофи ояндаи он заминаи муносиб ба вуҷуд омад.
Китоб дар ҳаёти одам ҷои муҳимро ишғол мекунад. Барои баъзеҳо, ин як ҷаҳони аҷиб аст. Китоб ба одам таъсири хоса дорад. Тавассути китобҳо кӯдакон ба омӯхтани ҷаҳони атрофашон шурӯъ мекунанд. Китобҳо ба ташаккули ҷаҳонбинӣ мусоидат мекунанд. Ба шарофати китоб инсон аз таърихи худ бисёр чизҳоро меомӯзад. Китоб чандин хазор сол пеш офарида шуда буд ва холо хам фаромуш нашудааст.
Осори шифоҳӣ як бахши муҳимми адабиёти ҳар як миллат меёбад. Тоҷикистон низ чун миллати қадим дорои осори шифоҳии гани мебошад. Афсона як кисмати он буда, дар он орзуву омоли мардум дар хар давру замон инъикос ёфтааст. Гирдовари ва нашри афсона имкон медихад,ки ин дурдонаи осори шифохи умри човидон дошта бошад.Зеро бо мурури вакту замон баъзеи онхо аз хотирхо фаромуш мешаванд. Нашри китоби "Афсонахои халки точик "имкон фарохам меорад,ки ин киссахои маргуби мардуми мисли гавхараки чашм хифз шаванд ва дустдорони он хамеша бо афсона бошад.
Маҷмӯаи нави муаллиф қиссаи "Зоопарк", резаҳикояҳо аз силсилаи "Лаҳзаҳо" ва ду асари драмавиро фаро гирифтааст. Умедворем, ки онҳо ба хонандаи нозукбин писанд меояд.
Дар китоб идомаи иқдоми наҷибонаи таҳлилӣ ва фарогирандаи омилҳои муҳимми сиёсати дохилӣ ва хороҷи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонов дар соли 2004, ҷараёни ҳаёти сиёсӣ иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии мамлакат инъикос гардидааст.
Бо мадади география метавонем,ки дар бораи сатҳи Замин,кӯҳҳо,дарёҳо,мамлакатҳо ва қитъаҳо маълумот бигирем.Бунёди иқтисодӣ,таркибу гурӯҳои аҳолии ҷаҳон,дину мазҳаб ва ҳатто ҷисмҳои осмониро бо воситаи ин фан фаҳмида мегирем.Ҳолло дар марҳилаи аввал диққати шуморо ба курраи Замин ҷалб менамоем.
Таҳияи хрестоматия оид ба соҳаи китобдорй ба забони тоҷикй хамчун падидаи нави даврони истиқлолият нахустин иқдом дар ин самт аст. Дар он мақолаҳои илмй ва илмй-методии олимону пажуҳишгарони соҳа гирд оварда шуда ҳамчун ранҷи дастаҷамъие барои омӯзишу баррасии масъалаҳои муҳими соҳаи китобдорй ба омӯзгорону донишҷуён ва доираи васеъи хонандагои мусоидат хохад кард.