Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Ҷилди аввали «Таърихи фалсафаи тоҷик» ҷаҳонбинии асотирӣ ва диниву фалсафии тозардушӣ, ташаккулу такомули ҷараёни зардуштия ва ҷунбишҳои иҷтимоиву мактабҳои илмиву фалсафии пасини бостонро фаро мегирад. Табъу нашри таърихи панҷҷилдаи афкори асотирӣ, динӣ, фалсафӣ ва иҷтимоӣ-ахлоқии халқи тоҷик аз қадим то ибтидои асри XX, аввалин кӯшиши таҳлилу баррасии нисбатан мукаммали мероси фарҳангии ниёгони мост. Тадқиқоти мазкур барои файласуфон, муаррихон, диншиносон, фарҳангшиносон ва доираи васеи хонандагон пешниҳод мешавад.
Дар таърихи тўлонӣ ва пурѓановати тамаддуни халќи тоҷик, бахусус давраи исломии он, шахсиятҳо ва нобиѓаҳои зиёде ба зуҳур омадаанд, ки дар ташаккулу такомули фарҳанг, ҳувият ва асолати миллӣ нақши беназире боқӣ гузоштаанд. Аз баракати заҳмат ва корномаи пурвусъату башардўстонаи онҳо сиришти фитрӣ ва ҳувияти таърихию фарҳангии миллат ҳифз шуд ва барои инкишофи ояндаи он заминаи муносиб ба вуҷуд омад.
Чилди ҳаштуми «Осор»-и Абдурахмони Чомӣ мунтахаби «Нафаҳот ал-унс», «Рисолаи кофия», «Рисолаи арӯз», «Рисолаи мусиқи», «Шарҳи рубоиёт» ва мактуботи уро фаро мегирад.
Бадриддин Ҳилолӣ тақрибан соли 875/1470 дар Астарободи Хуросон ба дунё омадааст. Бадриддин Ҳилолӣ маълумиоти ибтидоиро дар зодгоҳи худ гирифта, дар овони ҷавонӣ тақрибан соли 897/1491 барои давом додани таҳсили илм ба Ҳирот меояд ва дар риштаҳои гуногуни дониш касби камол мекунад. Ҳангоме ки Ҳилолӣ ба Ҳирот омад, Ҷомӣ ва Навоӣ дар қайди ҳаёт буданд ва ба илму адаби кишвар роҳбарӣ мекарданд. Ҳилолӣ суҳбати ин устодонро дарёфтааст. Бадриддин Ҳилолӣ ҳофизаи бисёр қавӣ дошта, сӣ — чиҳил ҳазор байт аз ашъори Рӯдакӣ ва Фирдавсӣ, Низомӣ ва Аттор, Амир Хусрав ва Саъдӣ, Ҳофиз ва Камол ва махсусан шеърҳои Абдураҳмони Ҷомиро зиёд аз ёд медонистааст. Замони Бадриддин Ҳилолӣ замони ҷангҳои кишварсӯзи Шайбониҳо бар зидди Темуриҳо, кушторҳои байни Сафавиҳову Шайбониҳо, даврони авҷи низоъҳои мазҳабӣ буд. Бадриддин Ҳилолӣ низ қурбони ин фитнаҳои даврон шуд. Ӯро моҳи октябри соли 936/1529 аз ҷониби султони ӯзбекҳои шайбонӣ Убайдуллохон, ки Ҳиротро забт карда буд, бо туҳмати он ки шоир аз мазҳаби шиъа аст, ба қатл расонд
«Ёр дар бари ёр» аз қисса, эссе ва ҳикояҳои нави Аб- дулҳамид Самад – Нависандаи халқии Тоҷикистон, баран- даи Ҷоизаи давлатии ба номи Рӯдакӣ, мураттаб шуда, пеш- ниҳоди ҳаводорони сухан мешавад.
Мирзо Абдулқодири Бедил дар солҳои 1644-1721 зиндагонӣ кардааст ва дар муддати 77- сола ҳаёти худ замони II подшоҳро аз сар гузарондааст, ки аз инҳо замони ду подшоҳ ба 63 соли айёми зиндагонии ӯ рост омада бошад, замони 9 подшоҳи дигарро дар 14 соли охири умри худ дидааст.
Маҷмӯаи мазкур ба масмъалаҳои муҳими фаъолияти китобдорӣ бахшида шуда, мақолаҳои илмии китобхонашиноси тоҷик Сафар Шосаидзодаро, ки тӯли солҳои гуногун ба табъ расидаанд, инъикос менамояд. Маҷмӯа ба олимону мутахассисон, омӯзгорону донишҷӯён ва унвонҷӯёни соҳаи китобдорӣ тавсия мешавад.
Дар китоби мазкур таҳлили ҳамаҷонибаи нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таъмини сулҳу ваҳдат, раванди ташаккули ваҳдати миллии тоҷикон, масъалаҳои истиқлолияти миллӣ ва арҷгузорӣ ба он, дигаргуниҳои баамалоянда дар ҷомеаи мо ва дунёи муосир аз ҷониби муаллифони мақолаҳо мавриди баррасӣ ва арзёбӣ қарор гирифтаанд