Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Зебуннисо духтари шоҳи Ҳиндустон Абузафар Муҳиддин Аврангзеб (1658-1707) буда, аз шоираҳои ширинкалом ва хушидои тоҷик аст, ки соли 1639 дар Деҳли таваллуд шудааст. Зебуннисо аз хурдӣ дар назди зани фозилае бо номи Хофиза Марям касби илм намуда, Куръони маҷидро дар муддати ду солу се мох, аз ёд мекунад. Баъдтар у илмҳои мантику ҳикмат ва таърихро фаро гирифта, машқӣ хат мекунад ва дар навиштани хатҳоӣ настаълику насх моҳир мешавад. Зебуннисо бо тахаллусҳои Зебуннисо ва Махфӣ шеър гуфтааст. У ба гайр аз девони ашъор асари насрие дар тафсири Куръони маҷид бо номи «Зеби тафосир» таълиф кардааст. Зебуннисо соли 1702 дар синни 63-солагӣ дар Дехлӣ вафот кардааст. Мо ин газалиёти Зебуннисоро аз руйи нусхаи чопи сангин «Девони Махфӣ», ки соли 1898 дар матбааи «Нувил Кишур»- и Конпур ба табъ расидааст, ба чоп омода намудем.
Ин китобро ба тарзи дастури дарсӣ аз фанни иқтисодиёти канданиҳои фоиданоки кӯҳсори Ҷумхурии Тоҷикистон дар донишкадаҳои олӣ ва миёнаи махсуси соҳавӣ низ истифода намудан мумкин.
"Гулистон"-у "Бӯстон"-и Шайх Саъдии Шерозӣ аз қадим ҷузви китобҳои дарсӣ ба шумор мерафтанд ва ба толибилмон омӯзонда мешуданд. Имрӯз ҳам ин осори мондагори муаллими ахлоқ барои тарбияви насли ҷавон ва дарси ҳаводиси рӯзгор хеле судманданд.
Вақте ки механдӣ, СУЛҲ аст! Вақте ба ҳама салом мегӯйӣ ва ҳама ба саломи ту ҷавоб медиҳанд, СУЛҲ аст!
Тавре,ки маълум аст, имрӯз китобҳои дарсӣ доир ба мазмуни "Таърихи муносибатҳои байналхалқӣ" ба забони тоҷикӣ камёбанд ва ё тамоман вуҷуд надоранд. Ин ҳол зарурати ба нашр расондани ин китобро ба миён гузошт, то мушкилоти донишҷӯён ва хоҳишмандони омӯзиши таърихи муносибатҳои байналмилалии ин давраро сабуктар созад ва алоқамандон битавонанд паҳлӯҳои гуногуни муносибатҳои байналмилалиро мавриди таҳлилу арзёби қарор бидиҳанд ва гузашта дарсу ибрат барои ояндагон бошад, то ҷомеаи ҷаҳонӣ ба қадри имкон худро аз низоъҳо ва ҷанги фалокатбор эмин биборад.
Дар қисми якуми воситаи таълимӣ дар бораи фан ва мазмуни асосии химияи фарматсевтӣ, таърих, мушкилот ва рушди ин фан, таснифот, минбаъдҳо ва усулҳои ҳосил кардани моддаҳои доругӣ, асосҳои назариявии таҳлили фарматсевтӣ ва биофарматсевтӣ маълумот дода шудааст. Усулҳои физикӣ, химиявӣ ва физикӣ-химиявӣ барои таҳлили моддаҳои алоҳидаи доругӣ ва шаклҳои доругӣ, инчунин барои муқаррар кардани устувории онҳо ба таври муфассал таҳлилу баррасӣ шуданд. Тавсифномаи умумӣ ва гурӯҳбандии пайвастаҳои табий, ки ба сифати моддаҳои доругӣ истифода мешавад, оварда шудааст.
Аҳли илм ва хонандагони сершумори гиромӣ табъу нашри рисолаи олими варзидаи тоҷик, Амиршо Ёрмуҳаммадовро ба унвони «Назария ва методологияи таърих» интизор буданд. Китобе, ки дар даст доред, ҷамъбасти меҳнати пурмашаққати чандинсолаи олими варзидаи тоҷик маҳсуб мешавад. Метавон арзёбӣ кард, ки дастури таълимӣ нахустин таҳқиқоти мукаммали илмӣ дар кафедраи таърихнигорӣ ва архившиносӣ ба шумор меравад ва аҳамияти калони амалӣ дорад.
Маҷмӯаи мазкур ба проблемаҳои муҳими фаъолияти китобдорӣ дар Тоҷикистон бахшида шуда, осори илмӣ ва дигар мақолаҳои олимону мутахассисони соҳаи китобдории тоҷикро, ки тӯли солҳои гуногун ба табъ расидаанд, инъикос менамояд. Маҷмӯа дар раванди омӯзишу баррасии масъалаҳои марбут ба фаъолияти китобдорӣ ба олимону мутахассисон, омӯзгорону донишҷӯён ва унвонҷӯён мусоидат хоҳад кард.