Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Инсон ҳамеша дар рӯ ба рӯи девбоди мудҳиши замон, ки ни- зоми зиндагиро бераҳмона дарҳам-барҳам мешиканад, тухми одамро ба чор тараф пош медиҳад, қарор дорад. Дар гирудор ва набарди девбод танҳо касони баирода имону асолати хеш набо- хта, чун сутуни дили ҳамзамонон маҳкаму побарҷо меистанд ва бо кирдорҳое наҷиб ҳусни диёр мешаванд. Хонандаи гиромӣ аз талошу андешаҳои қаҳрмонҳои ормонии романи Нависандаи халқии Тоҷикистон Абдулҳамид Самад «Гардиши девбод» алайҳи зиштӣ ва хушунату харобкорӣ ҳамин фалсафаро хоҳанд дарёфт. Бешак, мутолиаи ин асар Шумо, хонандаи азизро ба рӯзгори пурҳодиса, сарнавишту талош, далерӣ ва ишқу армони қаҳра- монҳои ватанпарасту миллатдӯст дар роҳи расидан ба сулҳу ваҳдат ошно месозад.
Давлат ва ҳуқуқ дар сохтмони социализм ва коммунизм роли муҳимро мебозанд. Дар давраи ҳозираи инкишофи ҷамъияти социалистӣ, хусусан, роли системам сиёсӣ, демократия, қону- ният, ҳуқуқ, ва адолати суди баланд мешавад. Китоби дарсии назарияи давлат ва ҳуқуқ, ки дар мактабҳои олии ҳуқуқӣ ва дар факультетҳои ҳуқуқии донишгоҳҳо омухта мешавад, қону- ниятҳои умумӣ ва махсуси пайдоиш ва инкишофи давлат ва ҳу- қуқро дар ҷамъияти синфӣ кушода медиҳад, ба давлат ва ҳу- қуқи типи социалистӣ, ба хусусиятҳои муҳиму характерноки он диққати махсус дода мешавад. Дар як вақт, ин фан ҳамчун муқаддимаест дар омузиши тамоми дигар фанҳои хуқуқӣ. Дар асоси карорҳои съезди X X V II КПСС ва Конференциям X IX уму- мииттифоқии партиявй аҳамияти тайёркунии кадрҳои ихтисос- ноки юридикӣ ва баламдбардории дараҷаи маданияти ҳуқуқии тамоми халқи советӣ пурзур мегардад.
Дар ин маҷмӯаи дастҷамъӣ намунаҳое аз эҷодиёти адибони ҷавони саросари Тоҷикистон, ки дар Машварати охирон (2005) ширкат доштанд, гирд омада. Мурод аз нашри ин китоб шумо, хонандагони гиромиро ба шеъру ҳикояҳои адибони ҷавон, сабки нигориш, орзуву омол, ковишу пажуҳиш ва бинишу маҳорати қаламфарсоии адибони ҷавони даврони истиқлол ошно кардан аст.
Комплекси таълимӣ-методии фанни <<Сиёсатшиносӣ >> ҳамчун маводи ёрирасон барои омӯзгорон ва донишҷӯёни тамоми ихтисосҳои факултетҳои донишгоҳ ва муассисаҳо таҳсилоти олии касбии Ҷумҳурии Тоҷикистон омода шуааст.Дар маҷмуаи таълимию методӣ тамоми самтҳои низоми кредитӣ ба инобат гирифта шудааст. Ин маҷмуа ба омӯзгорон ва донишҷӯён имконият медиҳад, ки сатҳи донишу зиракии сиёсии худро дар шакли назариявӣ ва амалӣ бо истифода аз усулҳои фаъоли таълимӣ баланд бардоранд ва такмил диҳанд. Дар маҷмуаи таълимӣ-методӣ фишурдаи матни лексия, саволу супоришҳои машғулиятҳои амалӣ, КМДРО ва КМД, истилоҳи луғатҳои сиёсӣ, схемаҳо марбут ба мавзӯъҳо ва феҳристи адабиёт низ ҷой дода шудааст, ки барои ба пуррагӣ фарои гирифтани маводи таълимии фан мусоидат менамояд.
Дар ин романи ҳаҷвӣ воқеаҳои реалӣ тасвир ёфтаанд. Персонажи асар Сафармахсум -шахси бофта нест. Ин шахс дар ҳақиқат дар Ҳисор зиндагӣ мекард. Дар роман ҳаёти мардуми ҳисор, Қаратоғ ва қисман Қаршию Бухоро акс ёфтааст. Асар бо забони зиндаи гуфтугӯӣ бо зарбулмасалу мақолаҳо навишта шудааст.
Нависандаи хушсалиқа Шерали Мӯсо дар ин китоб бо муҳаббат, эътиқоду садоқат симои барҷастаи пешвои миллат, Президенти Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро, ки тамоми қувва, дониш ва нерӯи худро ба Ватани худ, Тоҷикистон азиз бахшидаанд ва бо сиёсати бунёдкориву созандаи хеш чун ҷону тан халқу Модар-Ватанро пайванд кардаанд, бо санаду далелҳои муътамад офаридааст.
Дар феҳрасти мазкур оиди навъҳои гуногуни зироатҳои кишоварзӣ, ки дар шароити иклими кишвар ва дар ҳудуди ҷумҳурии Тоҷикистон ба кишт иҷозат дода шудаанд (навъҳои санҷидашуда ва минтақабоб кардашуда), инчунин дар хусуси навъ ва пайванду дурагаҳои зироатҳои кишоварзие, ки барои парвариш дар ҳудуди ҷумҳурии Тоҷикистон, вале бе ҳифз иҷозат дода шудаанд (навъҳои гибридӣ), маълумотҳои муфид гирд оварда шудаанд. Тавсияҳои овардашуда алалхусус, барои сокинону деҳқонони вилояти Хатлон ва кишоварзони ноҳияҳои минтақаи Кулобу дигар манотиқи ҷумҳурии Тоҷикистон кумаки амалиро дар баланд бардоштани ҳосилнокии зироатҳои кишоварзӣ расонида метавонад. Нашри дастури мазкур дар асоси иҷроиши Лоиҳаи паст намудани сатҳи камбизоатӣ дар ҷумёурии Тоҷикистон бо маблағгузории Иттиҳоди Аврупо ва иҷроиши он аз тарафи Ташкилоти Байналмиллалии Ғайриҳукуматии ОКСФАМ – и давлати Бритониёи Кабир дар ҳамкори бо ташкилити маҳаллии «Ҳамкорӣ Баҳри Тараққиёт» амалӣ гаштааст
Романи нависанда Гулчеҳра Муҳаммадиева – «Чордода- рон» (қисми 1,2) ҳаёти муосирони моро, ки дар ҳама шебу фа- розҳои зиндагӣ садоқатро дар нисбати якдигар фаромӯш намекунанд, фаро мегирад. Нависанда кӯшидааст ба воситаи персонажҳои асар муқаддасоти оиларо ба хонанда иброз до- рад. Қаҳрамонҳои асар ва воқеаҳое, ки дар саҳифаҳои он пеш- каши хонанда мегарданд, бофтаи хаёли нависанда набуда, инъикоси бевоситаи рӯзгори имрӯзаи мардуми тоҷик мебо- шанд ва мо боварӣ дорем, ки муҳтавои асар писанди хотири хонанда мегардад.