Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Шоири забардасти советӣ Расул Ғамзатов кайҳост , ки дар дили хонандагони тоҷик ҷой гирифтааст. Ин китоби мукаммалтари ашъори ӯ ба муносибати 60-солагии адиб пешкаши шеърдӯстон мегардад.
Китоби Пауло Коэло “Кимиёгар” аз серхонандатарин китобҳо ба шумор рафта, то айни ҳол ба зиёда аз 80 забони дунё тарҷума ва бо теъдоди зиёда аз 65 миллион нусха нашр шудаву дастраси оммаи васеи хонандагон гардидааст. Романи “Кимиёгар” чанд сол пеш дар Тоҷикистон аз ҳуруфоти форсӣ ба ҳуруфоти кирилӣ баргардон шудааст. Инак, романи мазкур аз забони англисӣ дар тарҷумаи Усмоналӣ Латифӣ пешкаши дӯстдорони насри адабиёти ҷаҳон гардид. Умед аст, ки ин китоб писанди хотири хонандагони закитабъ мегардад.
Дар китоб оиди растании нодир, ки нақши он дар таъмини озӯқаворӣ ва сӯзишворӣ дар Тоҷикистон ниҳоят калон хоҳад гашт - топинамбур (ноки заминӣ- Helianthus tuberosus l.)
Хонандагони арҷманд! Китобе, ки дар даст доред, аз куллиёти ғазалиёти фасеҳу малеҳи бузургтарин адиби ғазалсарои адабиёти форсии тоҷикӣ Шайх Муслиҳиддин Саъдии Шерозӣ (1184-1292) фароҳам омада, шуморо вориди ҷаҳони андешаҳои волояш мегар- донад ва машоми ҷонатонро муаттар медорад.
Боқӣ Раҳимзода 15 майи соли 1910 дар Сорбоғ, ки яке аз деҳаҳои зеботарини ноҳияи Ғарм ба ҳисоб меравад, таваллуд ёфтааст. Дар давраи кӯдакӣ бо амри такдир падари ӯ вафот кард. Баъди марги падараш, Боқӣ муддате дар хонаи амакҳояш — Миразизу Мирзораҳим умр ба сар бурда, бо ёрии онҳо ӯ дар мактаби кӯҳнаи деҳаашон cавод гирифтааст. Боқӣ Раҳимзода, ки худ табиатан бачаи зираку донишҷӯ буд, дар муддати ниҳоят кӯтоҳ асосҳои саводи мактаби кӯҳнаро аз худ намуд. Вай аз хурдсолӣ ба шеъру шоирӣ рағбати зиёд дошт, девони ғазалиёти Саъдию Ҳофизро пайваста меомӯхт.
Дар ин маҷмӯа повесту ҳикояҳои нависандаи хушзавқ Мирзо Насриддин фароҳам омадааст, ки аз рӯзгори муосирони мо нақл мекунад. Умед аст, ки ба хонандагон писанд меояд.
Нависандаи намоёни тоҷик ҳоҷӣ Содиқ завқ ва талаби хонандаи ҷавони имрӯзароба инобат гирифта, як силсила очеркҳоро доир ба ёдбуди солҳои бачагӣ гирд овардааст, ки дар онҳо илму маърифат , инсондӯстию дурандешӣ, фурӯхтанию сарбаландӣ, дониши фарох ва боварӣ ба фардои дурахшони инсоният ва ғайра илқо карда мешаванд.
Устод Рӯдакӣ бо хидматҳои бузургаш ба ин мақоми таърихӣ расидааст. Рӯдакӣ дар таърихи фарҳанги халқи тоҷик аввалин суханваре аст, ки таҷрибаҳо ва муваффақиятҳои гузаштаи худро дар соҳаи адабиёти форсӣ ҷамъбаст кардааст. Рӯдакиро яке аз асосгузорони жанрҳои назми форсӣ — достон, рубоӣ, қасида, байт, ғазал ва дигар пазируфтаанд.
Соли 1962 Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ва Институти забону адабиёти ба номи Рӯдакӣ ҷамъ овардани хотироти оид ба устод Айниро лозим дониста, ба касоне, ки бо устод шиносӣ ва робитаи эҷодӣ доштаанд, муроҷиат карда буданд. Дар ин байн бисё рафиқон хотираҳои худро навишта, ба унвони Иттифоқи нависандагон ва Институти забону адабиёт фиристоданд