Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Гулчини ашъоре, ки дар даст доред, ба ифтихори 80-солагии зодрӯзи шоири нозукхаёл ва барӯманди мо шодравон Мастон Шералӣ ба зевари табъ ороста гардидааст. Умед дорем, ки ин армуғон писанди хотирамон хаҳад шуд.
Баёзи "Соҳили заррин" аввалин тазкираи шеъри булғорӣ ба забони тоҷикӣ ва умуман ба забонҳои эронӣ аст. Назми Булғория аз реша ва маншаи халқии худ рӯҳи интернационалӣ дорад, рӯҳи некбин ва муборизи он ҳамеша барои ҳайёти нав,ҳайёти озод хидмат кардааст. Умед аст, ки ин баёз чун аввалин парастуи баҳорон дар хонаҳо ва кошонаҳо ва дар синаҳои шеърпарвар ошён мегузорад.
Буд набуд як зан буд. Зани бисёр зебою боқувват, меҳнатдӯсту оилапарвар, қадбаланду босаховат. Он вақтҳо занҳо аз мардҳо ҳам боқуваттар буданд. Ин зан як замини калон дошт ва дар он майдон токи ан- гурҳои рангоранг парвариш мекард.
Китоби дарсии "Сиёсати ҷаҳонӣ" барои донишҷӯён, магистрҳо, аспирантон, докторантон, омӯзгорони ихтисосҳои муносибатҳои байналхалқӣ, фаъолияти иттилоотӣ-таҳлилӣ дар муносибатҳои байналхалқӣ, минтақашиносии хориҷӣ, сиёсатшиносӣ, муносибатҳои байналхалқии иқтисодӣ ва ҳуқуқи, таърих ва дигар илмҳои гуманитарӣ пешбини гардидааст.
Китоби мазкур дастури таълимӣ аз фанни "Асосҳои бунёди ҷангалбоғ" буда, барои донишҷӯёни ихтисоси 2605 "бунёди чаманзор" пешбинӣ шудааст. Дар дастури таълимии мазкур барои донишҷӯён мафҳум ва вазифаҳои фан, мавзӯҳои дарсҳои лексионӣ ва лабораторӣ, асосҳои банақшагирии хоҷагиҳои ҷангалбоғӣ, масъалаҳои таксатсияи ландшафтӣ, меъёрҳои муайян намудани нишондоҳои ландшафтҳо, ба танзим даровардани ҷангалбоғҳо ва ҷангалзорҳои дар гирду атрофи шаҳрҳо ҷойгиршуда барои банақшагирии комплексии аз нав барқароркунӣ, ободикунонӣ, истифодабарии рекреатсионӣ ва истифодабарии самарнок пешкаш шудааст.
Китоби мазкур на танҳо барои донишҷӯёни факултаҳои ғайриҳуқуқин Донишгоҳ ва Донишкадаҳои кишвар, балки барои ҳамаи ашхосе, ки ба масъалаҳои ҳуқуқи иқтисодӣ таваҷҷӯх доранд пешниҳод карда мешавад.
Яминуддин Абдулҳасан Амир Хусрави Деҳлавӣ мутахаллис ба Хусрав бузургтарин намояндаи адабиёти форсизабони Ҳиндустон буда бо осори пурқиматаш асоси адабиёти форсизабонро дар он сарзамин мустаҳкам гардонида аст ва дар роҳи ривочу равнақи минбаъдаи адабиёти форсу тоҷик саҳми бесазое гузошта аст.
Маҷмӯа саду як ғазали дилчаспу хондании шоири машҳури Шарқ аллома Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ (1877-1938)-ро дар бар мегирад. Он барои дӯстдорони Ашъори дилнишину гуворо ва ҳаводорони ғазалҳои ноб дастовези хубе мебошад.
Низоми Ганҷавӣ аз ҷумлаи он сухансароёни бузург аст, ки бо маҳсули адабии худ ба хазинаи афкори бадеии ҷаҳон ҳиссаи сазовор гузоштаанд. Ӯ муассиси жанри "Хамса"ва саромади сабки нави адаби -сабки ироқӣ дар таърихи адабиёти точику форс аст. Эҷодиёти Низомӣ таҷассуми барҷастаи ҳайёти маънавӣ, иҷтимои, иқтисодӣ ва сиёсии нимаи дуйӯми асри XII мебошад.