Дар шароити кунунӣ, ки ҳама гуна иттилоъ мавқеъ ва қимати хосро дорост, мутахассисони соҳаҳои гуногун истифода аз техникаю технологияи электрониро ҷиҳати расидан ба ҳадаф хеле муҳим мешуморанд. Техникаи муосир имкон медиҳад, ки коркарди босифати иттилоъ бо суръати баланд анҷом ёфта, ба ин васила муштариён ба ахбори лозим дар кўтоҳмуддат даст ёбанд. Табиист, ки Китобхона чун маркази муҳими иттилоотрасонӣ аз ин раванд наметавонад дар канор бошад, пас он ҳадафу самтҳои фаъолияташро бо талаботи ҷомеъаи иттилоотӣ созгор менамояд. Гузариш аз шеваҳои анъанавии иттилоотрасонӣ ба усулҳои муосири автоматикунонии фаъолият барои Китобхона ногузир аст. Алалхусус баробари китобҳои чопӣ арзи вуҷуд кардани Китобхонаи электронӣ тағироти куллӣ дар самти хизматрасонӣ ба хонанда ворид намуд. Пешрафти босуръати технологияи муосир-алоқаи мобилӣ, телекоммуникатсия, компютер ва ғайра баробари иқтисоду иҷтимоъ маҳаки рушди иттилоотрасонӣ низ гардиданд.
Китоби дарсӣ дар заминаи донишҳои сиёсии халқҳо ва кишварҳои мухталифи олам, дар асоси муносибати методологии ҷолиб ва собитсозии қавии масъалаҳо иншо дода, барои баҳрабардории донишҷӯён, аспирантон, устодон ва ҳама касонест, ки кӯшиши дарки амиқи олами сиёсат сиёсатофаринӣ ва кишвардориро доранд.
Муаллиф дар китоби "Ситораи ғолиб" ҳақиқати 15 соли истиқлолияти давлати мо ва бурду бохти ин замони таърихи миллат ва дар асл ҳақиқати чеҳраи сиёсии президенти мамлакат , Мӯҳтарам Э. Ш. Раҳмоновро хеле воқеъбинона ва аз нигоҳи мӯҳтаво фарогир ба қалам додааст.
Дар китоб нақши Президент Ҷумҳурии Тоҷикистон Э. Ш. Раҳмонов дар раванди наҷоту таҳкими истиқлолиятӣ, давлату давлатдорӣ, таъсиси мақомоти давлатӣ ва салоҳияти онҳо аз нигоҳи таърихӣ инъикос ёфтааст. Дар он андешаҳои назариявӣ ва фаъолияти амалии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба мубориза бар зидди ҷинояткории муташакили трансмиллӣ мавқеи хоса дорад.
«ТӮТИНОМА» унвони як силсила маҷмӯаҳои мансуру манзуми адабиёти форс-тоҷик аст, ки ҳикоятҳояш аз забони тӯтӣ нақл шудаанд. Маъхази он «Шукасаптати» («Ҳафтод ҳикояти тӯтӣ») ном маҷмӯаи ҳикояҳои ба забони санскрит таълифёфта мебошад. Нахустин асари дар пайравии «Тутинома»-и ҳиндӣ навишташуда «Ҷавоҳир-ул-асмор»-и Имод ибни Муҳаммади Наарӣ (асри 14) мебошад. Як силсила ҳикоятҳои он аз дигар китобҳои ҳиндӣ гирифта шудаанд. Онро Зиёуддини Нахшабӣ дар алоқамандӣ бо маъхазҳои ҳиндияш аз нав таҳрир намуд. Ӯ ҳикоятҳоро ба тартиби муайян даровард, онҳоро кӯтоҳ намуд ва суханпардозиҳои тӯлонию такрорҳои беҳуда ва шумораи ояту ҳадисҳо ва таъбирҳои арабии онро кам кард. Ӯ ба ҷои ашъори шоирони дигар шеърҳои худро ҷойгир намуда, ҳикоятҳои қабеҳашро дигар кардааст.
Дар ин маҷмӯа, ки интихоб аз «Куллиёти осори Ҳилолӣ» (Сталинобод 1957) мебошад, бехтарин газалхои шоъири ширинкломи асри XVI Бадриддин Хилолӣ ҷой дода шудаанд.
Ҳикоя бо ҳисси волои ватандӯстӣ, меҳри беандоза ба зодгоҳу кишвар ва миллат Шуморо раҳнамои хуб хоҳад буд
Дар воситаи таълимии мазкур дар бораи иттилоъ ҳамчун объекти фаъоляти журналист сухан меравад. Муаллиф роҷеъ ба истилоҳи иттилоъ, дарёфту истифодаи он, сарчашмаҳо ва тафтиши иттилоъ, жанрҳои хабарӣ маълумоти мухтасару зарурӣ медиҳад. Воситаи таълим барои донишҷӯёни факултету шуъбаҳои журналистика пешбинӣ шудааст.
«Пайроҳаи Саодат» ҳикоятест аз рӯзгор ва роҳи паймудаи эҷодии Ҳунарманди халқии Ҷумҳурии Тоҷикистон Саодат Азизова. Ҳамчунин Шумо, хонандагони азиз, метавонед зимни чанд мусоҳибаи ӯ аз заҳмату талошҳояш дар ҷодаи ҳунар ошно гардед.
Таҳия ва дастрас намудани маводи рӯзномаю маҷаллаҳо, ки дар атрофи масъалаҳои гуногуни сохтмони забон, аз ҷумла табдили алифбо, муайян кардани самтҳои асосии ташаккул ва рушди истилоҳот, такмил ва таҳрири қоидаҳои асосии имло дар робита ба тағйир ва вежагиҳои вазъи амалкарди забони адабӣ, муойина ва баррасии сифати забони матбуоти давр дар заминаи меъёрҳои ҷорӣ ва собити забон, баҳс мекунанд, кори хайре хоҳад шуд барои сарҷамъ намудани маводи забоншиносии тоҷик. Дар ин маҷмӯа мараттибону таҳиягарон кӯшиш намудаанд, ки маводи баҳси атрофи масоили ҳусни калом (ҳусни сухан, маданияти нутқ ё ба чоп расонанд, то ки алоқамандон аз он баҳра бардоранд. Ҷилди 3-юми ин силсила аз ду китоб иборат буда, аз рӯи дарбаргирии солҳои (1950-1970) гуруҳбандӣ шуда, баҳсҳои ҷилибро дар масоили зикршуда дарбар мегиранд.